حرفهای مهاجرانی، کنار گذاشته شدن رفسنجانی، عقب نشینی از زندان به حصر خانگی و مواضع جرسی ها

سخنرانی مهاجرانی که طی آن کارنامه اقتصادی خامنه ای را عاری از هرگونه لکه خاکستری معرفی کرد جنجالی را میان جناحهای مختلف اصلاح طلب بوجود آورد. قشر جوان تر که در دوره اخیر انتقادات خود را به رهبران معرفی شده و یا نشده جنبش سبز افزایش داده بودند، عملا حملات تند و تیزشان را متوجه رهبران خود خوانده جنبش سبز کرد. در میان تمامی افرادی که حدس زده می شد در شورای راه سبز امید باشند، تنها آقای مجتبی واحدی در مقابل گفته های مهاجرانی به صراحت موضعگیری کرد و بقیه یا سکوت کردند و یا در گفته هایی مبهم تلویحا و به نوعی دیگر خط مهاجرانی را در پیش گرفتند. از آقای امیر ارجمند مشاور ارشد آقای موسوی تا این لحظه هنوز خبری مبنی بر تکذیب یا تایید حرفهای مهاجرانی در دست نیست.

اشتباه است که حرفهای عطاء الله مهاجرانی را تنها یک گاف و یا اشتباه گفتاری خواند. با توجه به سخنان آقای محسن کدیور در رادیو فردا مورخ 18 اسفند در مصاحبه با امیر مصدق کاتوزیون مشخص می شود که این یک خط است. آقای کدیور در مصاحبه خود از همه می خواهد که سطح مطالبات را پایین بیاورند و بقول ایشان مقاومت حداکثری برای مطالبات حداقلی انجام دهند. لازم به یاددآوری است که پنج تن از اصلاح طلبان منجمله آقایان کدیور و مهاجرانی که در ضمن گرداننده سایت جرس نیز هستند سال گذشته به گفته خودشان اطاق فکر جنبش سبز را تشکیل داده بودند.

در رویدادی دیگر سایت کلمه نزدیک به آقای موسوی پس از عذر خواهی از مخاطبان اعلام کرد که خبر قبلی مبنی بر زندانی شدن آقای موسوی و همسرش صحیح نبوده و ایشان در حصر خانگی هستند. سایت کلمه البته اعلام نکرد که خبر جدید خود را بر چه شهود و یا شواهدی اعلام می کند؟ آیا کسانی توانسته اند با آقای موسوی تماس بگیرند و یا اینکه وزرات اطلاعات رژیم به آنها این خبر را داده است؟ تکذیب خبر زندانی شدن آقای موسوی و همسرش در حالی منتشر می شود که فرزندان آقای موسوی رسما گفته بودند که خانه والدینشان خاموش و متروکه است.

وقایع چند روز گذشته بوضوح سردرگمی رهبران اصلاح طلب در پیشبرد آنچه که پس از وقایع 25 بهمن روی داده است را نشان می دهد. موضع گیریها حاکی از آنست که اصلاح طلبان حکومتی پس از کنار گذاشته شدن رفسنجانی کم کم شیپور عقب نشینی را می نوازند. در این میان وادار کردن آقایان موسوی و کروبی به عقب نشینی تحت فشار روحی و جسمی (یا به صورت اعتراف آشکار و یا حتی به اشکال محترمانه تر) که بدون شک قصد رژیم از ابتدای حصر و زندانی آنها بوده است، می تواند شرایط را بیش از پیش برای اصلاح طلبان حکومتی دشوار کند.