خانم شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل طی نامه ای سرگشاده (رادیو فردا-27 تیر 1386) از سازمان ملل خواست که به وضعیت حقوقی زنان ایران رسیدگی کند. این درخواست پس از تلاشهای متعددی از قبیل جمع آوری امضاء، برگزاری آکسیونهای مختلف و فعالیتهای دیگر اجتماعی صورت می گیرد که از سوی رژیم جمهوری اسلامی تا بحال به وحشیانه ترین وجهی سرکوب شده است. تعدادی از فعالان این حرکتهای جنبش حقوق زنان تاکنون به زندان افتاده و برخی ها تحت شکنجه های روحی و جسمی قرار گرفتند. ظاهرا نامه سرگشاده خانم عبادی به عنوان حرکتی در برابرانعطاف ناپذیری رژیم صورت می گیرد تا مگر باکسب حمایت بین المللی برای جنبش احقاق حقوق اولیه زنان ایران و مطرح شدن سرکوب این جنبش، سوراخی در این سد ایجاد کند.

برخلاف آن عده که در مجموع براه افتادن چنین جنبشی را به عنوان حرکتی راست در جنبش زنان ایران که چشم به تغییر در درون نظام و با اجازه حاکمیت اسلامی دارد، ارزیابی می کنند، معتقدم که هر حرکتی در جهت فشار بر رژیم و تشکل پذیری زنان را باید مثبت ارزیابی کرد. تا آنجا که امکان دارد باید از طرق مختلف در مقابل این رژیم سرکوبگر ایستاد و مقابله کرد. همانگونه که باید از اعتراضات دانشجویی، معلمان، و کارگران تحت هر شرایطی دفاع کرد.

اما سوال در تفکر این جنبش احقاق حقوق نسبت به تغییر پذیری رژیم است. احتیاجی هم نیست که خانم عبادی و دیگر فعالان این جنبش به طور علنی اعلام کنند که تغییرات اساسی از طریق رفتن این رژیم حاصل می شود، اما برای پیشبرد بهتر همان خواستها، اتخاذ تاکتیکهای بهتر و راههای مقابله موثرتر، حداقل هدایت کنندگان این جنبش در میان خود بهتر است در مقابل این سوال موضع داشته باشند: آیا واقعا امکان آن هست تا زمانی که این رژیم فاشیسم مذهبی در قدرت قرار دارد، حق حضانت به زنان داده شود و یا حق چند همسری مردان ملغی شود و نصفه بودن ارزش شهادت زن در مقابل مردان از طریق مراجع حقوقی و قضایی و قانونی این رژیم تغییر کند؟