رژیم با ربودن منصور اسانلو در روز روشن خود را وارد چالش جدیدی کرد. ربودن اسانلو پس از سرکوب بخشی از جنبش دانشجویی (دستگیری تحکیم وحدتی ها در 18 تیر امسال) و قبل از آن سرکوبی جنبش زنان و معلمان، نشانه جدیدی از آزمایش جامعه توسط دم و دستگاه سپاه و احمدی نژادی هاست. همه اینها بخصوص پس از آن صورت می گیرد که مردم تهران و شهرستانها در یک هیجان عمومی ناشی از کمبود و سهمیه بندی بنزین پمپ بنزینها را آتش زدند. واقعه شب آتشین به رژیم و همه نشان داد که در یک تب عمومی کوتاه امکان سوختن همه چیز وجود دارد و افراد سرکوبگر رژیم هم در لحظاتی معین هیچ کاری نمی توانند بکنند. اعدام احتمالی بسیاری از دستگیر شدگان آن شب، زهر چشمی است که پاسداران می خواهند از مردم و جوانان بگیرند. اما همه می دانند در صورت بروز امکانی دیگر و بهانه ای دیگر، مردم همچون آتشفشان خواهند غرید. رژیم هم این را بخوبی می داند در هر صورت اعدام جوانان برگی است که رژیم بازی خواهد کرد شاید که که کمی موثر باشد.

اما ربودن اسانلو که مبدل به رهبری جنبش کارگری شده است، نفس کش طلبیدن رژیم در مقابل جنبشهای اجتماعی است. آنچه که رژیم به خوبی می داند، خلاء حضور اپوزسیون متشکل در داخل ایران است. و تهدیدهای جنبشهای بین المللی کارگری هم کک رژیم را نمی گزاند. با شروع دوباره فصل تابستان، حمله حزب اللهی ها به زنان و جوانان دوباره آغاز خواهد شد و به این ترتیب رژیم خود می خواهد به پتانسیل فشرده شده در دیگ جامعه نیشتری بزند مبادا که صحنه پمپ بنزین سوزان غافلگیرش نکند. براستی در مقابل ربوده شدن رهبر جنبش کارگری ایران جامعه و اپوزسیون ایران چه واکنشی نشان خواهد داد؟ این موضوع را هم رژیم و هم جامعه جهانی به دقت زیر نظر خواهند داشت. نتیجه این چالش جدید هر چه که باشد در تحولات آتی بسیار موثر خواهد بود.