ایران سبز: آقای کابلی، آنچه از نشست اخیرشورای مرکزی حزب سبزهای ایران منتشر شد، بسیار کوتاه و مختصر بود. سوالهای بسیاری برای خوانندگان سایت ایران سبز و همچنین دوستداران حزب سبزهای ایران در مورد نظرات و تحلیلهای حزب در باره وضعیت سیاسی، موقعیت رژیم و اپوزسیون و غیره بوجود آمده است. لطفا توضیحات بیشتری در این موارد و یا موارد اعلام شده در بیانیه های منتشر شده بدهید.

کیوان کابلی: آنچه که در بیانیه ها آمده است، نظرات اکثریت شورای مرکزی است و من در اینجا سعی می کنم در باره آنها مفصل تر صحبت کنم. آنچه که غیر از موارد اعلام شده در اینجا می گویم طبعا نظر شخصی من است و ممکن است با نظر دیگر دوستان در شورا هماهنگی داشته و یا نداشته باشد.

ایران سبز: بگذارید از اینجا شروع کنیم که نظر حزب در مورد وضعیت رژیم به لحاظ تعادل قوا چیست؟ گاهی از اطلاعیه ها و نظرات حزب و اعضایش اینگونه استنباط می شود که رژیم قدرتمند است و گاه گفته می شود که ضعیف است. بالاخره کدام است؟

کیوان: اگر بگویم هردو فکر نکنید که می خواهم دیپلماتیک جواب داده باشم و میانه را گرفته باشم. رژیم دارای وضعیتی ویژه است. این ویژگی در دوران اخیر برجسته تر شده است. اگر بخواهم مثالی که بتواند این مفهوم را برساند بزنم، یک شمشیر دو لبه است. رژیم مثل یک شمشیر دولبه شده است. این شمشیر تیز دو لبه می تواند هم خود را بزند و هم رقیبش را. این شمشیر در وضعیتی قرار گرفته است که بسیار حساس است. هم بر گردن خود رژیم است و هم بر شاهرگ حریفانش ( اعم از مردم ایران، اپوزسیون و جامعه جهانی-ا.س.) قرار دارد. روند قضایا در یکی دو سال اخیر دو طرف را هر چه بیشتر به این شمشیر نزدیک کرده است. حرکت این شمشیر کاملا بستگی به حرکت طرفهای متخاصم دارد. با فشار و هل دادن این شمشیر به طرف رژیم، می تواند در کوتاه مدت سرش را از بدن جدا کند. این بدان مفهوم است که رژیم در موقعیتیکه قرار دارد، ضعیف است. یعنی هر رژیمی که خود را در چنین وضعیتی قرار دهد قطعا از روی قدرت نیست. یعنی تثبیت شده نیست. رژیمی که تثبیت باشد را نمی توان با چند حرکت موثر و ایجاد چندین بحران از پای درآورد. از این جنبه که نگاه کنید، ضعیف است. اما از طرف دیگر لبه دیگر همین شمشیر می تواند رگ حریفانش را بزند و در نتیجه می تواند سلاحی باشد که رژیم بتواند پیشروی کند. اگر حریفان رژیم اشتباه کنند که تا بحال تا بخواهید کرده اند، رژیم خود را سریعا از حالت دفاعی به حالت تهاجمی می کشاند. بنابراین پاسخ به این سوال که آیا رژیم در ضعف قرار دارد یا قوی است، کاملا نسبی است. قدرت رژیم را باید نسبت به چه معیاری سنجید؟ از نظر من مواضع، حرکات و عمل حریفانش. در دور اخیر رژیم موفق تر بوده است، چرا؟ برای اینکه حریفانش ضعیف عمل کرده اند. آیا این دلیل قوت رژیم است؟ خیر. گرچه رژیم از یکی از خصیصه بارز خود یعنی وقاحت و پررویی استفاده می کند تاخود را قدر قدرت جلوه دهد و خریدارانی نیز در میان تماشاچیان پیدا می کند.

جدا از این استعاره ای که برای روشن شدن موضوع بکار بردم نکات دیگری نیز مهم است که در پاسخ به این سوال باید به آنها توجه کرد. این شرایط ویژه ای که عرض کردم مختص به رژیم ایران است. در کلیت، ثبات یک کشور را از روی زیربنای اقتصادی اش و اینکه چگونه آن رژیم یک سیستم را برای مدیریت این زیر بنا ایجاد می کند، می سنجند. از این نظر که رژیم را ارزیابی کنیم واقعا یک بلبشوی تمام عیار است که ناظران تعجب می کنند که رژیم چطور تا به حال سرپا است. خود رژیم می گوید که توجهات اللهی است. اما جدا ازاین مزخرفات آخوندی و رمالی، از منظر یک بررسی آکادمیک رژیم بسیار بسیار ضعیف است.

وقتی ما صحبت از فاشیسم می کنیم رژیم هیتلر در ذهنمان مجسم می شود. سیستمی که رایش در آلمان درست کرده بود از زیرساختهای محکمی برخوردار بود که طرف حسابهای خود در جهان را به وحشت انداخته بود. به همین دلیل وقتی طبیعت فاشیسم، دستگاه نظامی آلمان به حرکت می افتد و کشور گشایی آغاز می شود، جامعه جهانی با تمام قوا در مقابلش می ایستد و آن را با هزینه انسانی، زیست محیطی و اقتصادی فوق العاده زیادی شکست می دهد.

اما آنچه که به عنوان کاریکاتور یک سیستم مدیریت بر این زیر بنای لرزان در ایران مطرح است و کشورهای غربی به آن نگاه می کنند، فکر می کنند که به زیر کشیدنش کاری ندارد. می شود با ایجاد چند گارگاه تعلیم نافرمانی مدنی در هند و دبی و غیره و یا ایجاد اختلاف در درون و یا جنبشهای مخملی اینها را زمین زد و عجله ای در کار نیست. می توان با اینها بازی کرد و چون زیربنا سست است و در بالا هم یکدست نیست، خوب عجله ای نیست. همین اشتباه را جریانهای اپوزسیون نیز می کنند که فکر می کند که یک تنه می توانند کلک رژیم را با استفاده از جنبشهای اجتماعی بکنند. اما اشتباه حریفان و رقیبان رژیم در این است که هنوز درست به ظرفیتهایی که این رژیم می تواند از آن برای پیشبرد امورش از آنها بهره ببرد، واقف نیستند. اصلی ترینش سلاح مذهب است. در کنار مذهب می توان از کنترل هسته مافیایی سپاه بر همه چیز که با در دست داشتن سرمایه مالی عظیم تشکیلات تروریستی داخل و خارج را بصورت یکدست هدایت می کند نام برد. حاکمیت ایران نیز از این خام خیالی حریفانش استفاده می کند و گاهی نیز در نشان دادن وجود هرج و مرج در سیستم خود اصلا ناراحت نیست چرا که خیال رقیبان را راحت می کند که هنوز وقت هست تا به نقطه نهایی برسیم و زمان آنچیزی است که رژیم به خوبی از آن برای برداشتن قدمهایش استفاده می کند.

همه این صحبتها تا اینجا آیا دلیل قوی بودن رژیم است؟ خیر. اما در عین حالی که رژیم ایران تثبیت نیست اگرهم در مقابلش حریفان درست عمل نکنند، پیشروی می کند. گاه در شرایط ویژه نمی توان پدیده ها را صرفا آکادمیک و از روی فرمول بررسی کرد. رژیم ایران نشان داده که می تواند از فرصتهایی که بدست آید بیشترین استفاده را بکند. البته شکی نیست اشتباه هم می کنند. اما تا اینجا مشخص است که رقیبان و حریفان رژیم بیشتر از رژیم اشتباه داشته اند.

ایران سبز: آیا منظور از حریفان و رقیبان رژیم، اپوزسیون است؟

کیوان: نه. اگرچه اپوزسیون هم شاملش است، اما منظور من همه آنانیکه با فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران اختلاف منافع دارند، شامل اکثریت قاطع مردم ایران، جامعه جهانی و کشورهای غربی، اتحادیه اروپا و البته اپوزسیون واقعی رژیم است. اینها همه با جمهوری اسلامی اختلاف منافع دارند اما دلیل این نیست که منافع همه اینها یکی است و بر هم منطبق است. این نکته بسیار کلیدی است که نقطه مشترک همه حریفان و رقیبان رژیم، مقابله با خطر فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران است و اینکه چه خطرات و فجایع انسانی و زیست محیطی می تواند در صورت پیشروی رژیم ایران در آینده، مردم ایران و جامعه جهانی را تهدید کند.