معروف است که هر گاه سمت و سو و نگاه جلال طالبانی به هر طرف بگردد، قدرت در آینده کوتاه و میان مدت به همان سو می چرخد.مردم عراق، کردها و آنانیکه با سیاست در عراق آشنا هستند می دانند که رئیس جمهور کنونی عراق یکی از پراگماتیست ترین و بند باز ترین سیاستمداران خاور میانه است و برخی از تحلیلگران از این هم فراتر رفته و او را از ابن الوقت ترین رهبران می دانند. چند ماه پیش، جلال طالبانی در سفرهای متعدد خود به ایران خامنه ای را با عناوین بسیار ارجمندانه از جمله رهبر معظم ایران و امید محرومان جهان و ... می خواند، اما در هفته های گذشته رئیس جمهور عراق اعلام کرد که رژیم ایران یکی از بزرگترین مشکلات به شمار می رود.

ناظران سیاسی چرخش جلال طالبانی را به عنوان نشانه ای از سمت و سوی حل بن بست نخست وزیری ابراهیم جعفری ارزیابی می کردند که صحنه سیاسی را در عراق به مدت تقریبا چهار ماه قفل کرده بود. بالاخره ابراهیم جعفری، نخست وزیر سابق عراق و طرفدار جمهوری اسلامی در اثر فشارهای چند جانبه در روز پنجشنبه 20 آوریل، پس از آنکه روز قبلش سوگند خورده بود که کوتاه نخواهد آمد، مجبور به کناره گیری از سمت خود شد.

ابراهیم جعفری نماینده ائتلاف شیعه بود که در آخرین انتخابات عراق بیشترین کرسی های مجلس را بدست آورد و بر طبق قانون اساسی جدید عراق قدرت اجرایی کشور تحت اختیار نخست وزیر قرار می گیرد. آقای جعفری اختیارات خود را در دوره تصدی سمت نخست وزیری در اختیار رژیمایران قرار داده و خود را کاملا با سیاستهای جمهوری اسلامی هماهمگ کرده بود. در حقیقت رژیم ایران که مسئله عراق یکی از سرنوشت ساز ترین و حادترین موضوعات در رابطه با بود و نبودش به شمار می آید از قبل از حمله نظامی آمریکا و انگلیس خود را آماده کرده و نیروهای اطلاعاتی و سپاه را در ابعاد بالا به عراق فرستاده بود. در اثر اشتباهات بسیار زیاد دولت آمریکا و وزارت امور خارجه این کشور که گویی طی دو سال و نیم اول اشغال عراق در خواب بسر می بردند، رژیم تهران توانست سیطره خود را در عراق گسترش دهد. این پیشروی رژیم حتی خود را در تصویب قانون اساسی جدید که بر اساس شریعت اسلامی مدون شد، نشان داد. گرچه بعد از تصویب قانون اساسی، متممی برای اطلاح آن در آینده در نظر گرفته شد، اما رژیم ایران بیش از اینها پیشروی خود را کرده بود.

رژیم فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران در تجربه نشان داده است که اگر یک سانتیمتر فضا بیابد، یک کیلومتر پیشروی می کند و تنها در برابر قاطعیت کامل است که دچار بحرانهای اساسی می گردد. آمریکا و متحدینش که با سیاستهای اشتباه خود در ابتدای کار به امید کنار نگاه داشتن ایران از جریان داخلی عراق و ایجاد ثبات در این کشور پس از تغییر رژیم صدام، از جدیت و عزم فاشیسم مذهبی حاکم در ایران در تسخیر عراق غافل شدند، در چند ماه گذشته در حال عقب راندن رژیم به میزان سانتیمتر به سانتیمتر هستند. تنها صحبت از مذاکره با رژیم ایران، فاشیسم مذهبی را آنچنان فعال کرد که دست به دو عمل زد. اول یک مانور نظامی در خلیج فارس راه انداخت و دوم اقدام به بمب گذاریهای گسترده در مناطق شیعه نشین کرد. این اقدامات رژیم برای قدرت نمایی به آمریکا برای نشان دادن توانایی خود در ایجاد هرج و مرج در داخل عراق و ترساندن کشورهای عربی و منطقه با مانور نظامی خود، قبل از آغاز مذاکرات بود. حتی صحبت از مذاکره با آمریکا باعث شد که رژیم حاکم بر ایران مانع کناره گیری ابراهیم جعفری شود تا شاید تغییر نخست وزیر اهرمی برای گرفتن امتیاز از آمریکا شود. ظاهرا خانم رایس و دستگاه وزارت خارجه به این موضوع پی برده و مذاکره را موکول به بعد از تشکیل دولت جدید کردند. از سوی دیگر آمریکا با هماهنگی کردها و طالبانی و سنی ها، ائتلاف شیعه را تهدید کرد که در صورت عدم تشکیل دولت وحدت ملی بامعرفی فردی غیر از جعفری، مجبور به تشکیل دولت نجات ملی با کمک ایاد علاوی، که یک شیعه سکولار است، برخواهد آمد.

روند اوضاع در عراق، هر چند بسیار آهسته، امابر علیه رژیم ایران به پیش می رود. هنوز زود است که انتخاب جواد ملکی از سوی ائتلاف شیعه را نشانه ای از خروج از بن بست سیاسی در عراق ارزیابی کرد. آنچه که مسلم است، رژیم پاسدار-آخوندی حاکم هنوز از توانایی های بسیاری در عراق برخوردار است اما همین قاطعیت و جلوگیری از پیشرفت هر چه بیشتر رژیم فاشیسم مذهبی در خاک عراق، سیستم رژیم را در هم خواهد ریخت. چرا که عراق تعیین کننده ترین موضوع بود ونبود برای رژیم بشمار می آید و توقف و عدم پیشروی رژیم در عراق و منطقه به مثابه ضربه مهلکی بر رژیم خواهد بود.