زیگ زاگ اتحادیه اروپا و سوء استفاده جمهوری اسلامی

سردرگمی اتحادیه اروپا در مذاکرات اتمی با رژیم حاکم بر ایران در دو هفته گذشته نشانگر تغییر خط مذاکره کننده های اروپایی نسبت به سال گذشته است. تغییر قوه مجریه رژیم و یکدست شدن حاکمیت بنیادگرایی اسلامی در ایران، سه کشور مذاکره کننده اروپایی را در آغاز به تکان واداشت. فرانسه، انگلیس و آلمان در مقابل پررویی آخوندها و علائم آشکار حرص و طمع حاکمیت پاسداران برای دستیابی به بمب اتمی، در هفته های گذشته لحن تهدید آمیز جدیدی مبنی بر ارجاع پرونده اتمی ایران به شورای امنیت ملل متحد را اتخاذ کردند. دولت جدید حاکم بر ایران همچون سلف خود (اگرچه کمتر) در هفته های اخیر مجبور به عقب نشینی هایی در برابر تهدیدات اروپا و آمریکا شد. ترفند لاریجانی، جایگزین آخوند روحانی در سمت دبیر شورای عالی امنیت ملی رژیم نه تنها کسی را نفریفت، بلکه مورد توجه هم واقع نشد. ترجیج بند حق ایران برای داشتن تکنولوژی هسته ای برای مصارف صلح آمیز و ادعای ولی فقیه رژیم مبنی بر غنی سازی 5/5 درصدی اورانیوم، هجمه هایی بود که رژیم بیشتر برای مصرف داخلی و خوراک تبلیغاتی مواجب بگیرهای خارجی خود طی هفته های اخیر سر داده است. فراخوان برای تشکیل اجلاس اضطراری شورای حکام و سپس لغو آن توسط اروپا و دوباره تهدید سران آلمان و فرانسه برای ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت، همه حاکی از زیگ زاگهای اتحادیه اروپا در میز مذاکره اتمی با رژیم است.

در همین حال حاکمیت پاسدار- آخوندی به سرعت به سوی دستیابی به بمب اتمی پیش می رود. اگرچه اکنون در سیاست خشنود سازی صرف اتحادیه اروپا در مقابل جمهوری اسلامی که طی سالهای گذشته مستمرا بکار برده می شد، ترک بزرگی افتاده است، اما همچنان اروپاییان از اتخاذ خط قاطعیت در مقابل رژیم ناتوانند. این امر دلایل گوناگونی همچون مسئله عراق، افزایش شدید قیمت نفت و ضعف شدید اقتصادی اروپا دارد. آمریکا که بهتر از اروپاییان به بی ثمر بودن نتایج مذاکرات واقف است، در چالش جدید نمی خواهد نقش پیشتاز را بازی کند و متحدان سنتی رژیم ایران در شورای امنیت مانند روسیه و چین نیز بر اثر مدارک و مستندات حقوقی که در شورای حکام بر علیه رژیم در حال تهیه است، عملا نمی توانند، همچون گذشته به یاری بنیادگرایان اسلامی در تهران بشتابند. آنچه که مسلم است، طمع رژیم ایران برای دستیابی به بمب اتمی نه تنها از بین نمی رود، بلکه کمتر هم نخواهد شد. در آنسو، جامعه جهانی نیز به هیچ وجه پذیرای بنیادگرایان مسلح به بمب اتم نخواهند بود. این چالش به مراحل بحرانی خود نزدیکتر می شود. در این میان اتخاذ خط قاطعیت چه توسط طرفهای خارجی و چه از سوی جریانهای اپوزسیون ایران و همه آحاد مردم، خطر و زیانهای مرگبار آینده برای ایران و ایرانی را کمتر خواهد کرد. در مقابل خط بی تفاوتی و یا مماشات در مقابل تلاش رژیم برای دستیابی به تکنولوژی هسته ای و بمب اتمی، آینده سرزمینمان را در معرض تهدیدهای جدی قرار خواهد داد. حمله نظامی کشورهای خارجی و دستیابی رژیم جمهوری اسلامی به بمب اتمی، خطراتی هستند که گزینه دوم یعنی بی تفاوتی اکثر نیروهای اپوزسیون و مماشات کشورهای اروپایی در مقابل رژیم ، ببار خواهد آورد.

کیوان کابلی

7 شهریور 1384