صف آرایی هنرمندان و نویسندگان در مقابل رژیم دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران

موضع بجا و فراخوان کانون نویسندگان ایران در تبعید و انجمن قلم ایران در تبعید در مقابل اهانت خانه فرهنگهای جهان در برلین به فرهنگ ایران با برگزاری فستیوال نزدیک دوردست، حمایت اکثریت هنرمندان و نویسندگان تبعیدی را برانگیخت. خانه فرهنگهای جهان در برلین اقدام به نمایش وسایل شخصی جنایتکار بزرگ تاریخ ایران، خمینی جلاد نمود. بیانیه اعتراضی کانون نویسندگان ایران در تبعید و انجمن قلم ایران در تبعید که حزب سبزهای ایران از اولین پشتیبانانش بود واکنشهایی را در طیف مقابل هنرمندان متعهد نیز موجب شد. این واکنشها تاکنون شامل مخالفت چهره های شناخته شده سیاسی در برلین، استعفای چند تن از اعضای کانون و همچنین اعتراض پشتیبانان سیاسی رژیم در خارج از کشور نسبت به فراخوان کانون و انجمن بوده است.

استدلال مخالفان بیانیه اعتراضی کانون نویسندگان در تبعید و انجمن قلم ایران در تبعید را می توان در چند موضوع خلاصه کرد. تعدادی اساسا منکر هرگونه نمایش وسایل شخصی خمینی جلاد در خانه فرهنگهای جهان در برلین شده اند و آن را دروغی خوانده اند که از طریق آن مخالفان رژیم بتوانند به گردآوری امضاء بر علیه فستیوال نزدیک دوردست خانه فرهنگهای جهان بپردازند.

برخی مدعی شده اند که این وسایل صرفا بازسازی وسایل خمینی است و آن را می توان به عنوان کار هنری ارزیابی کرد و از آنجائیکه این وسایل اصل نیست بنابراین مخالفت با آن، مخالفت با بیان و اندیشه و هنر است.

تعدادی دیگر از پشتیبانان رژیم جمهوری اسلامی با این فرض که اگر وسایل نمایش داده شده اصل هم باشد باز هم به خاطر آزادی بیان نباید با اقدام خانه فرهنگهای جهان مخالفت کرد، بیانیه کانون نویسندگان و انجمن قلم را محکوم کردند.

عکسهای منتشر شده در سایت پاسخی است برای دسته اول که بالکل منکر وجود نمایش وسایل خمینی (چه واقعی و چه بدلی) شده اند.

در مقابل دسته دوم باید گفت که اعتراض هنرمندان و نویسندگان متعهد به نفس نمایش وسایل بنیانگذار رژیم فاشیستی و مذهبی حاکم بر ایران است. والا اینکه این وسایل اصل است یا بدل، موضوع مناقشه نیست.  نمایش چنین اقلامی که تداعی کننده رهبر پیشین دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران است و در کنار فرهنگ ایرانی به تماشاگران ارائه می شود، توهینی گزاف بر فرهنگ کهن سرزمینمان است. دفاع از نمایش مستهجن عکس و باصطلاح بدل وسایل خمینی جنایتکار از سوی خانه فرهنگهای جهان در برلین از سوی افرادی که خود را هنرمند و نویسنده معرفی می کنند، خجالت آور است.

برای دسته سوم نیز تنها یادآوری این موضوع کافی است که آزادی بیان برای فاشیسم هنوز در آلمان آزاد نیست. چرا این باصطلاح مدافعان ایرانی آزادی بیان سعی می کنند که از آزادی بیان و تبلیغات فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران حمایت کنند.

به هر حال فراخوان کانون نویسندگان ایران در تبعید و انجمن قلم ایران در تبعید عاملی شد که برخی از افراد دیدگاههای ارتجاعی خود را علنا به نمایش بگذارند. این اولین دستاورد اعتراض به فستیوال نزدیک دوردست است. بدون شک با افزایش اعتراضات و برگزاری آکسیون های اعتراضی دیگر دستاوردهای بیشتری برای نویسندگان و هنرمندان متعهد ایرانی به طور خاص و جامعه تبعیدیان ایرانی خارج از کشور و اپوزسیون واقعی رژیم جمهوری اسلامی به طور عام بدست خواهد آمد.

کیوان کابلی

25 فروردین 1383