با افزايش ميزان سركوب، دستگيري و ايجاد جو رعب و خفقان در ماههاي اخير، رژيم جمهوري اسلامي با بگير و ببند دست اندر كاران مطبوعات و نشر كتاب، نويسندگان و مترجمان، پيام آشكار خود را اعلام مي كند. راهي در ميانه وجود ندارد. تحمل اندك غر و لندهاي خودي ها و آنانيكه به نحوي با سياست كج دار و مريز در زمره غير خودي هاي قابل تحمل نيز مي توانستند كمي صداي اعتراض خود را در داخل كشور زمزمه كنند، به پايان رسيده است.

رژيم حاكم بر ايران بوضوح و مشخصا در 3 زمينه بر سياستهاي اصلي خود پافشاري مي كند. 1- ادامه افسار گسيخته نقض اوليه ترين حقوق انساني و آزاديهاي فردي و اجتماعي، تا جائيكه رژيم كوچكترين روزنه هاي تنفس اجتماعي را كه حتي در چارچوب سياست كنترل كامل خود و بمنظور خوشامد طرف حسابهاي خارجي بويژه اتحاديه اروپا باز نگاه داشته بود، اكنون مسدود مي كند. 2- ادامه سياست ايجاد بحران و صدور تروريسم در منطقه و بخصوص دخالت در امور عراق. 3- پيشروي و ادامه سياست دستيابي به سلاحهاي هسته اي، ميكربي و كشتار همگاني.

براي اثبات موارد فوق احتياج به برهان و ادله بسيار نيست. بررسي رويدادهاي چند ماهه اخير و بويژه چند روز گذشته نشان مي دهد كه جناح حاكم رژيم در سركوب مطبوعات خودي و آنهاييكه به نحوي قابل انتشار بودند، كمر همت گماشته است. همچنين تيغ سانسور جناح حاكم بر فراز وزارت ارشاد نيز به پرواز درآمده و بعيد نيست كه در روزهاي آينده كنترل كامل وزارتخانه مذكور از طريق حكم مستقيم خامنه اي و يا استعفاي روساي فعلي، به تصرف كامل باند سعيد مرتضوي درآيد.

در زمينه صدور تروريسم و دخالت در امور عراق، پال برمر، رئيس آمريكايي اداره عراق مكررا از دخالتهاي رژيم جمهوري اسلامي گزارش مي دهد. رژيم حاكم بر ايران با صرف پولهاي زياد از طريق عوامل خود بيشترين نقش را در بي ثباتي عراق بازي مي كند. آقاي برمر در آخرين گزارش خود فرماندهي حملات به نيروهاي آمريكايي را در خارج از عراق اعلام كرده است. اشاره مستقيم آقاي برمر، رژيم ايران و مزدوران انصار اسلام مرتبط با آخوندهاي مستقر در تهران است. همچنين علاوه بر موش و گربه بازي هاي حزب الدعوه و مجلس اعلاي اسلامي عراق در مورد شوراي حكومتي عراق، اكنون رژيم ايران با وارد كردن مقتدي صدر و حمايت مادي و سياسي از وي، كارت جديدي را وارد ميدان كرده است.

در مورد پيشروي و پيگيري سران رژيم جمهوري اسلامي براي دستيابي به سلاحهاي هسته اي و كشتار همگاني، اكنون حتي اتحاديه اروپا نيز به اين نتيجه رسيده است كه مذاكره و مراوده با آخوندهاي حاكم در تهران تنها به آنها زمان بيشتري مي دهد تا به مقصود خود برسند.

زمان آن رسيده است كه جريانات و افرادي كه در داخل و يا خارج از كشور تا كنون به خيال باطل و خط اشتباه خود بر استفاده از فضاي اندك براي وادار كردن جناح حاكم رژيم براي تن دادن به حداقل خواستهاي مردم، پاي مي فشردند، واقعيت را دريابند. واقعيت اينست كه اين رژيم تحت هيچ شرايطي جز سرنگوني تام و تمام، عقب نشيني نمي كند و همچنان تا روز آخر حياتش در زمينه سركوب و نقض حقوق بشر، صدور تروريسم و ايجاد بحران در منطقه و عراق، و پافشاري براي دستيابي به سلاحهاي كشتار همگاني، تلاش مي كند. راه ميانه وجود ندارد. ديگر اين اپوزسيون سرنگوني طلب نيست كه نادرست بودن خط و خطوط بازيهاي مطبوعاتي، شعار انحرافي رفراندم و نامه پراكنيهاي فردي و جمعي به سران حكومت را فرياد مي زند، پايان چنين بازيهايي را خود رژيم اعلام مي كند.