سخن سیاسی روز 30 فروردین 1382

در باره تهاجمات رژیم به مجاهدین و پیچیدگی شرایط

تهاجمات رژیم به خاک عراق و به پایگاههای مجاهدین در ده روز گذشته، تاثیر عمیقی بر تحولات و معادلات سیاسی ایران گذاشته است. این تاثیرات در آینده بدون شک با مشخص شدن روند اوضاع خود را بیش از پیش نمایان خواهد کرد. گرچه جنگ در عراق در کلیت خود بر روند اوضاع عمومی سیاسی در ایران تاثیر خاص خود را داشت. اما درگیر شدن مجاهدین با رژیم بطور اخص، در روزهای اخیر بیشتر از موضوعات دیگر بر صحنه سیاسی ایران سایه انداخته است.

صدام حسین رفت اما مجاهدین ماندند. این اولین اندیشه ای است که به ذهن یک تحلیلگر سیاسی متبادر می شود.   موضوع تعیین تکلیف با مجاهدین که پس از صدام حسین همچنان در عراق حضور خود را حفظ کرده اند حقیقتی را به عیان نشان داد. مجاهدین هرگز به رژیم عراق وابسته نبودند. حضور قدرتمندانه در پایگاههای خود و دفع حملات جنایتکارانه رژیم در ده روز گذشته توسط مجاهدین، معادلات بسیاری را در هم ریخت. اطلاعیه های ضد و نقیض ستاد فرماندهی آمریکا در باره بمباران پایگاههای مجاهدین و شبهه افکنی محافل دستگاه دولتی انگلستان به نفع رژیم آخوندی همراه با موج تبلیغاتی ایران گیتی ها در رادیو فردا و بی بی سی بانظمام همکاری برخی از رسانه های ایرانی در خارج کشور، همه و همه از این حکایت دارد که شرایط در خاک عراق پیچیده تر از آن است که بتوان بر اساس خبرهای مجعول و شایعات در این خصوص به بحث پرداخت. مجاهدین از همان اول اعلام کردند که بجز رژیم آخوندی با هیچکس، هیچ گروه و هیچ کشوری جنگ نداشته و ندارند. مطرح شدن بحث آتش بس میان نیروهای آمریکایی و فرماندهی ارتش آزادیبخش همان اندازه، بی معنی است که درخواست از یه کتی برای مصالحه. هرگز آتشی از سوی مجاهدین به طرف نیروهای آمریکایی نبوده است که متوقف شود. همینطور بر اساس اطلاعیه یه کتی و مجاهدین در ده روز گذشته هیچ درگیری نظامی میان این دو نیرو وجود نداشته که متوقف شود. آنچه که می ماند تعرضات جنایتکارانه رژیم به مجاهدین بوده که با قدرت از سوی مجاهدین پاسخ داده شده است و نیروهای مهاجم رژیم جمهوری اسلامی در چندین نوبت تار و مار شدند.

رژیم آخوندی در این روزها با خرج مبالغ هنگفتی سعی در خبر سازی و شبهه افکنی از طریق رسانه های غربی دارد. رژیم و وابستگان داخلی و خارجی اش سعی دارند صحنه را طوری نمایش دهند که مجاهدین شکست خورده، قتل عام شدند و برخی از آنان در صحرا به این سو و آنسو می دوند و تعدادی دیگر در مرز اردن پناهندگی گدایی می کنند. اطلاعیه های مجاهدین اما حکایت از واقعیت دیگری دارد که مزدوران آخوندها در صحنه به خوبی بدان واقفند. اگر قرار بود مجاهدین به این آسانی صحنه را خالی کنند، دغدغه و هراس رژیم آخوندی و پشتیبانانش می بایست بی مورد بوده باشد. باید توجه کرد که در دام تبلیغاتی رژیم و ایران گیتی ها نیافتاده و واقعیتها را به درستی تحلیل کرد.

یک نکته بیشتر از هر چیز دیگری واقعی است: اوضاع به هر سمت که بچرخد، مجموعه اپوزسیون مترقی و پیشرو در صحنه سیاسی ایران نیرومند تر از آن شده است که ارتجاع و استعمار بتوانند آن را حذف یا نابود کنند.