نگاهي ديگر به تجمعات مقابل هتل لاله

گروه ويژه كار حقوق بشر سازمان ملل برياست آقاي لويي ژوانه در بازديد ده روزه خود از ايران موفق شدند تا اندازه اي با شرايط حقوق بشر در ايران تحت حاكميت آخوندها آشنا شوند. در مدت اقامت گروه كار حقوق بشر، رژيم به انحاء مختلف سعي در كارشكني و سنگ اندازي در راه تماس و ملاقات گروه با زندانيان و خانواده هاي آنان كرد. از كنترل و قطع تلفنهاي گروه گرفته تا برنامه ريزي براي ديدار گروه با مقامات رژيم براي پر كردن وقت، و از جا به جا كردن زندانيان در سلولهاي مختلف گرفته تا اعلام انصراف جعلي از جانب زندانيان، همه و همه گوشه هايي از ترفندهاي رژيم در ممانعت بازرسي كامل گروه بوده كه از ديد بازرسان نيز پنهان نماند. اما آنچه كه رژيم را در كنترل شرايط و گذران جريان ظاهرا عادي يك تيم بازرسي سازمان ملل ناكام گذاشت، تظاهرات و تجمعات خانواده هاي زندانيان سياسي، جوانان و مردم آگاه تهران در برابر هتل لاله،‌ محل استقرار گروه كار حقوق بشر بود.

مردم و جوانان آگاه كه دست رژيم را خوانده بودند از روز دوم استقرار هيئت، با وجود تمامي مشكلات دست به تجمعات اعتراضي زده و حضور خود را به نيروهاي امنيتي و اطلاعاتي مستقر در محل،‌ تحميل كردند. اخبار اين تجمعات نه تنها از درون هتل لاله و از فراز خيابان فاطمي عبور كرد، بلكه دامنه تاثيرات آن از تهران گذشته و در چهار گوشه دنيا توسط خبرگزاري هاي بين المللي مخابره شد. رژيم به هر طريق نتوانست جلوي تجمعات هر روزه مردم را بگيرد. حتي با وجود محاصره محله هاي اطراف و جلوگيري از عبور افراد به سوي هتل لاله، مردم توانستند در مدت اقامت گروه كار ويژه سازمان ملل، هر روزه در محل حاضر شده و به اعتراض بپردازند.

اينها نكاتي بود كه تقريبا در اكثر سايتهاي خبري داخلي و بين المللي تحت پوشش قرار گرفت. اما در نگاهي ديگر به تجمعات مقابل هتل لاله، نكات ديگري قابل بررسي است كه اشاره به آنها ضروري است.

1- مردم اكنون در جايي كه بخواهند دست به عمل مي زنند و هيچ مانعي از سويي رژيم نمي تواند از اعتراض آنها، وقتي كه اراده كنند، جلوگيري كند. بايد توجه داشت كه چنين پديده اي در گذشته ( 10 سال پيش) امكان خود نمايي نداشت. رژيم در گذشته از طريق تهديدات، بگير و ببند، اعدام و شكنجه مي توانست در مقاطعي از بروز يك حركت احتمالي پيشگيري كند. اين پديده اي است كاملا جديد كه اپوزسيون مي تواند بر اساس آن بسياري از تاكتيكها و حتي استراتژي خود را تنظيم كند. در دوره اعدامهاي خياباني و فوري پس از 30 خرداد 1360 ، رژيم توانسته بود از پارامتر رعب و وحشت در برابر پتانسيل اعتراض اجتماعي استفاده كرده و در برابر اعتراضات اجتماعي مانع ايجاد كند. اعدامهاي دست جمعي تابستان 1367 نيز تا حدي توانسته بود در برابر قيامهاي اجتماعي راه بندان بوجود آورد. آنچه كه اكنون تغيير كرده است غلظت سركوب رژيم نيست، بلكه روحيه مردم و شرايط بسيار حاد اجتماعي است كه تعادل را ميان رژيم و نيروي مقاومت مردم بر هم زده است.

2- مردم واكنش هاي مختلفي در مورد موضوعات گوناگون اجتماعي دارند. حضور گروه كار ويژه حقوق بشر، تا اندازه اي مردم را به صحنه كشيد كه كارايي داشت. مردم پس از 24 سال تحمل حكومت وحشت و ترور و ايستادگي در برابر آن به تنهايي، هيچ توهمي نسبت به كمك خارجي ندارند. آنچه كه مردم را در برابر هتل لاله تهران به خيابان كشاند، انتظار تغيير رژيم نبود. مردم آگاه و مبارز پايتخت مي دانشتند كه هيئت حقوق بشري برايشان معجزه نمي كند. با اينحال مردم براي ضربه به پيكر رژيمي كه در طول ساليان به پيكر ايران ضربه زده است، سردمداران و نيروهاي امنيتي اش را بور كرده  و آنها را در چنان شرايطي قرار دادند كه آه از نهاد ديكتاتوري مذهبي حاكم بر آمد. افشاگري نقض حقوق بشر توسط رژيم آن مقصودي بود كه مردم برايش در برابر هتل لاله خطر كردند و آن در هنگامي اتفاق افتاد كه رژيم مي خواست نشان دهد چيزي براي پنهان كردن ندارد. بنابراين انتظار بيش از آنچه كه در برابر هتل لاله بوقوع پيوست، لاجرم توقعي زياده است. رژيم ضربه اش را دريافت كرد و كارنامه حقوق بشري آخوندها در دوره آينده بدون شك در سو كمسيون ملل متحد خود را به منصه ظهور خواهد رساند. در اثر رشادت مردم تهران در ده روز اقامت تيم حقوق بشر، رژيم نخواهد توانست كه امسال همچون پارسال با بند و بست بدون هزينه از معركه بگريزد.

3- اما اصلي ترين نكته در نگاهي ديگر به تجمعات مقابل هتل لاله و استخراج نتيجه از تجربيات آن، ديدن خيزش آتي مردم در هنگام تكاني بزرگ بر پيكر جامعه است، تكاني كه مردم حس كنند مي توانند از شر رژيم آخوندي با تمام دار و دسته هاي جنايتكارش، با انواع و اقسام اسامي از قبيل راست يا دو خردادي، خلاص شوند. اين نكته اي است كه بدون شك مد نظر رهبران مجاهدين خلق و فرماندهان ارتش آزاديبخش قرار دارد. شرايط ايران در حال حاضر بسيار با مرداد 1367 تفاوت دارد. در شرايط ورود ارتش آزاديبخش، مردم بخصوص در تهران در خيزش براي قيامي سرنوشت ساز درنگ نخواهند كرد. اينبار ديگر موضوع رسوا كردن رژيم و دار ودسته هايش در برابر گروه كار ويژه حقوق بشر نيست. آنروز، روز واقعه،  روز نهايي و بازي آخر است. از اينرو مردم تمامي تجربيات خود را بكار خواهند گرفت تا پشت رژيم را بر زمين بزنند. تير رها شده از كمان تاريخي يك ملت بر قلب هدف خواهد نشست. مردم با دستان خود هدف را در برابر پيكان رها شده از چله اي كه بازوان تاريخي يك ملت آن را كشيده است، قرار خواهند داد.