برخورد غير انساني ماموران اداره مهاجرت آمريكا با ايرانيان مقيم اين كشور و متعاقبا گردهمايي بزرگ ايرانيان در لس آنجلس به نحوه سوء رفتار ماموران با مراجعه كنندگان ايراني بازتاب بسيار گسترده اي در رسانه هاي آمريكايي و خبرگزاريهاي جهاني داشت. اما انعكاس اين اخبار توسط خبرگزاري، مطبوعات و راديو و تلوزيون رژيم ديدني بود. سران و همه باندها و دستجات  رژيم كه از صميم قلب از واقع شدن چنين رويدادي به وجد آمده بودند و قند در دلشان آب مي شد به خيال خود با يك تير چند نشان را هدف قرارمي دادند. مطبوعات رژيم كه همچون وزارت خارجه و سفارت جمهوري اسلامي تا مقطع تظاهرات بزرگ ايرانيان سكوت كرده بودند گويي خواب نما شده با گزارشهاي اغراق آميز و نادرست از يكسو براي قربانيان حادثه اشك تمساح مي ريختند و از سوي ديگر خانواده هايي كه بستگاني در آمريكا داشتند را نگران كرده و از طرفي به جوانان در داخل كشور اين پيام را مي رساندند كه ايرانيان حتي در آمريكا هم شرايطي بهتر از آنها ندارند. روزنامه هاي رژيم و صدا و سيماي آخوندي مداوما با پخش دروغهاي شاخداري همجون‹‹ دستگيري پيرزنان ايراني، بگير و ببند همه ايرانيان، ايرانيان از ترس خود را در خانه ها حبس كرده اند، پليس آمريكا در جستجوي خانه به خانه ...،›› سعي داشتند كه از آب گل آلود ماهي بگيرند. رژيم كه خواسته قلبي اش نبودن سر به تن ايرانيان مهاجر و پناهنده است، طوري وانمود مي كرد كه گويي براي حقوق شهروندان خود تظلم خواهي مي كند.

جمعيت ده هزار نفري ايرانيان حاضر در برابر ساختمان فدرال در لس آنجلس در روز چهارشنبه بدون شك از بسياري جهات با يكديگر به لحاظ نظر، سليقه و مذهب و افكار سياسي اختلاف داشتند. اما با جرات مي توان ادعا كرد كه تقريبا تمامي آنها در دو موضوع كاملا با يكديگر متفق القول بودند:
1- از وضع ايجاد شده توسط اداره مهاجرت آمريكا براي هموطنانشان خشمگينند و
2- از رژيم جمهوري اسلامي متنفرند.