صفحات ديگر

دکتر منوچهرهزارخانی-تداعی معانی

1391-02-26T14:50:21Z

وکیل وزارت خارجهُ آمریکا, در جلسهُ استماع شفاهی دادگاه استیناف می توانست برای توجیه عدم اجرای حکم دادگاه از سوی وزارت خارجه, به یک بهانهُ پیش پا افتاده قناعت کند؛ مثلا بگوید ( یا در پرده این مفهوم را برساند) که در دوران مبارزات انتخاباتی برای تعیین رئیس جمهور, سیاست آسه برو-آسه بیا و پرهیز از ایجاد تنش, سنت جا افتاده یی است که همه رعایتش می کنند, یا بگوید که هم چنان که خودتان شاهدید, وزیر خارجه , مثل علی ورجه, هر روز از این سر دنیا به آن سر دنیا جست می زند تا مسائلی بسیار حادتر ومهم تر از تصمیم گیری دربارهُ لیست سیاه را حل و فصل کند, خوب اندکی حوصله کنید تا سرش خلوت شود؛ یا حتی بگوید برای قانع کردن ساندیس خوران ایرانی-آمریکایی عریضه نویس, که مصٌرانه خواستار نگه داشتن نام سازمان مجاهدین در لیست سیاه شده اند, به زمان نیاز داریم و...... اما این کار را نکرد و به جای ارائهُ بهانه یی اگر نه محکمه پسند, دست کم عوام فریب و تکراری, به عذر بدتر از گناه متوسل شد. گفت می خواهیم بعد از حرکت آخرین دسته از ساکنان اشرف,آن جا را بگردیم و جز این راهی برای دانستن این که سازمان مجاهدین دیگر یک گروه تروریستی نیست وجود ندارد, چون اعضایش هرگز اجازهُ بازرسی کامل از این قرارگاه را نداده اند. این دروغ بزرگ-که بلافاصله با اعتراض و ابراز انزجار نظامیانی مواجه شد که ماموریت حفاظت از اشرف و کنترل آن را در سالهای قبل به عهده داشتند- با این همه, تداعی کنندهُ دروغ بزرگ دیگری, البته در مقیاسی به مراتب بزرگتر, است که یک دهه پیش تر, بهانهُ اشغال عراق شد: وجود انبارهای حاوی سلاحهای کشتار جمعی. این مشابهت, شاید پیامی راهم در مورد تشابه مقاصد عنوان کنندگان آن بهانه ها در خود داشته باشد: سالها بعد از اشغال عراق, بر ملا شدن دروغ بزرگ و بالا گرفتن سیل انتقادها, واکنش رئیس جمهور وقت آمریکا بسیار ساده و در عین حال بسیار قاطع بود. گفته بود به هر حال کار درستی کردیم چون دنیا بدون صدام از امنیت بیشتری برخوردار است! گمان من این است که مینی ائتلافی که در حال حاضر سعی دارد به هر قیمت که شده ساکنان اشرف را در یک جا به جایی اجباری, با تحمیل تلفات جانی و خسارات مالی و انواع رفتارهای غیر انسانی, به بازداشتگاه اسیران موسوم به لیبرتی تبعید کند, دارد همان سیاست را با همان نیت, البته در مقیاسی بسیار کوچکتر دنبال می کند. دلیلش ؟ خودتان به صحنه نگاه کنید: فقط آن آقای «تسهیل کننده» نیست که حیثیت سازمان ملل متحد را خرج «اعمال حاکمیت دولت عراق» و اجرای اوامر آخوندها می کند؛ کمیساریای عالی پناهندگی هم به این نتیجه رسیده که مقرون به صرفه تر است که به جای جستجوی پر دردسر سرزمینهای پناهنده پذیر, تسهیل کنندهُ نفوذ وزارت اطلاعات آخوندها به داخل زندان لیبرتی شود, و صلیب سرخ هم, که هیچ وقت سرخ نبوده, ترجیح داده است که کاملا زرد شود ولی از همکاری با «صلیب شکسته» یی که سایه اش بر سراسر ایران افتاده, لحظه یی غافل نماند. پس « شیطان بزرگ» چی؟ گمان می کنم که آقای مدیر دفتر ایران در وزارت خارجهُ آمریکا جواب این سوال را همین چند روز پیش داده است. گفته است که سازمان مجاهدین « نمی تواند پیشقراول دموکراسی که آمریکا برای ایران در نظر دارد, قلمداد شود». ظاهراً آقای مدیر دفتر خیلی مبادی آداب و اهل تعارف است؛ ترجمه اش به زبان بی تکلف مورد اشاره در بالا این می شود: اگر نه همهُ منطقه, دست کم آن دموکراسی که آمریکا برای ایران در نظر دارد بدون وجود سازمان مجاهدین از امنیت بیشتری برخوردار خواهد بود!

اعتراض به تحرکات سازمان کاسمی و مماشاتگران با جمهوری اسلامی در برلین

1391-02-19T14:38:59Z

در اعتراض به مماشات گران با رژیم ایران و شعارهای آنان مبنی بر کم کردن فشار از روی جمهوری اسلامی، تعدادی از ایرانیان آزادیخواه و آلمانی های نگران از فعالیتهای عوامل رژیم در برلین با حمل پلاکاردهایی با مضمون افزایش فشار بر ملاها، مخالفت با جنگ و سرنگونی بدون قید و شرط رژیم ایران در محل حضور یافتند.

فتوای بمب

1391-02-14T13:30:30Z

مقامات جمهوری اسلامی برای اثبات صلح آمیز بودن پروژه هسته ای از فتوای خامنه ای مبنی بر حرام بودن بمب اتم صحبت بمیان می آورند. این درحالیست که خود خمینی به عنوان بنیانگذار این رژیم صریحا اعلام کرده بود آنجا که پای مصالح رژیم در میان است هر حرامی می تواند حلال باشد.

مشکلات آنها و مشکلات اینها منوچهر هزارخانی

1391-02-06T13:35:46Z

چند روز پیش آقای هنری ووستر، مدیر دفتر ایران در وزارت خارجه آمریکا، در مورد مجاهدین، لیست سیاه وزارت خارجه، رای دادگاه و پیگیری آن توسط پاره یی از مسئولان سابق دولتی و ... توضیحاتی داد که غالبا تکراری و شناخته شده بودند و در رسانه ها هم انعکاس پیدا کردند. من می خواهم از میان همه آنها فقط به دو مورد اشاره کنم . مورد اول آن جاست که گفته است«یکی از مشکلاتی که ما با مجاهدین خلق داریم این است که به دیدهٴ ما آنها نماینده یک جنبش اصلاح طلب دموکراتیک در ایران نمی توانند باشند». هر چند نخستین سؤالی که به طور طبیعی در برابر این اظهار نظر به ذهن می رسد این است که آیا حتما باید نماینده جنبش اصلاح طلب دموکراتیک بود تا به تروریسم متهم نشد و حتی بعد از رای دادگاه مبنی بر رفع اتهام باز هم گروگان نگهداشته شد؟ اما قصدم وارد شدن در جدل نیست ، فقط یادآوری این نکته است که مشکل متقابل مجاهدین با دولت آمریکا، آن طور که واقعیتهای روزمره نشان میدهند ، اصلا به این پیچیدگی نیست و به ذات و ماهیت کاری ندارد؛ مشکل تناقض قول و فعل است. مشکل پایبند نبودن به عهد و قرار است، مشکل بی اعتنایی به لگدمال شدن حقوق اولیه انسانی، مثل حق زندگی ، حق مالک بودن داراییهای خود و حق استفاده از آنها ، حق دسترسی داشتن به امکانات ساده زندگی روزمره مثل آب آشامیدنی، دسترسی داشتن به پزشک و دارو، حق مصون بودن از شکنجه جسمی و روحی و از رفتارهای توهین آمیز و غیرانسانی و خلاصه تمام حقوقی که اعلامیه جهانی حقوق بشر برای تمام انسانها ـ چه نماینده یک جنبش اصلاح طلب دموکراتیک باشند و چه نباشند ـ به رسمیت شناخته است. مشکل مجاهدین با دولت آمریکا به همین حقوق بدیهی و پیش پا افتاده یی بر میگردد که دولت دست نشانده محلی به طور سیستماتیک نقضشان می کند و ابرقدرت فاتح جنگ و منصوب کننده دولت محلی ، این اعمال وحشیانه و ضدانسانی را تحت عنوان ”اعمال حاکمیت” توجیه و حتی تشویق می کند. از قضا اقدام شجاعانه شخصیتهای آمریکایی جهت طلب عدالت برای مجاهدین هم در واقع اعتراض به همین نقض حقوق اولیه است . آنها از مجاهدین دفاع نمی کنند ، ازآرمانهای اصیلی دفاع می کنند که تصور می کردند جزء ذاتی فرهنگشان است و حالا با بهت زدگی شاهد زیرپاگذاشتن آنها توسط زمامدارانشان هستند. از این روست که از ته دل فریاد می زنند ننگ بر ما که نقض عهد کردیم و به تعهداتمان پاسخ ندادیم ، و با صدای بلند اعلام می کنند که ”کمپ لیبرتی ” به اسارتگاههای جنگی بیشتر شباهت دارد تا به اردوگاههای پناهندگی. این فریاد اعتراض” دوحزبی” هم ، که طنینش در واشنگتن ”تجار محترم” همان دو حزب را به وحشت انداخته است ، نوعی ”صدای آمریکا” ست؛ صدای دیگری از آمریکا یا ، درست تر بگویم ، صدای آن آمریکای دیگر است؛ آمریکای نخستین انقلاب ضد استعماری ، آمریکای بیانیه استقلال و حقوق بشر ، آمریکای آرمانخواه و طالب آزادی . مگر این آمریکاییان شجاعی که احقاق حقوق پایمال شده مجاهدین را مسأله خودشان کرده اند و ”تجار محترم” دولتمدار با لولو خورخوره احضاریه خزانه داری می خواهند آنها را بترسانند، گناهشان چیزی جز عدالت طلبی و آرمانخواهی انسانی فرا حزبی ، فرا ملیتی ، فرازبانی، فرادینی و فرانژادی است؟ نکته دومی در سخنان آقای مدیر دفتر ،که قابل تأمل بنظرم می رسد این است : «با توجه به کنترل غیر دموکراتیکی که رهبران این گروه بر اعضا دارند، گروه نمی تواند پیشقراول دموکراسی که آمریکا برای ایران در نظر دارد قلمداد شوند». هرچند او توضیح نمی دهد که آن ”دموکراسی که آمریکا برای ایران در نظر دارد” از چه قماشی است، اما با توجه به نمونه های پیاده شده (یا مونتاژ شده) در جاهای دیگر به سادگی می توان دریافت که مدل مورد نظر اگر نسخه اندکی بزک شده از همین جمهوری اسلامی موجود نباشد، حتما شریعت گرا و ، به قول امروزیها، آخوند ـ کومپاتیبل هست. طبیعی است که در ا ین ”پروژه دموکراسی” مجاهدین پسقراول هم نمی توانند باشند. این حقیقتی است که او می گوید در حالی که آن قدر بدیهی است که نیاز به گفتن ندارد. اما حقیقتی که او نمی گوید و نیاز به گفتن دارد این است که راه اندازی هر نوع ”پروژه دموکراسی” آخوند کومپاتیبل ، مستلزم از میان برداشتن جنبش سرنگونی طلب سازمانیافته است. در این جاست که اهمیت ”کنترل غیر دموکراتیکی که رهبران این گروه بر اعضا دارند” آشکار می شود، چون در عرصه مبارزه و زیر انواع فشارهای جسمی ، روانی، سیاسی، نظامی ، حقوقی، اقتصادی، و ...، مانع از وارفتن همبستگی و یکپارچگی می شود و امکان می دهد پایداری و استواری سازمانی ادامه یابد. هدف همه «اعمال حاکمیت ها ، ”تسهیل کنندگی ” ها ، در لیست نگهداشتن ها ، کوچ دادنهای اجباری ، زندان سازیها و انواع دیگر فشارها و مشقتهایی که باید هنوز در انتظارشان بود، خرد کردن همین روحیه مقاومت و از کار انداختن همین سازمانیافتگی است. حالا شما به چهره رزمندگانی نگاه کنید که ماههای متمادی است هر روز جلو مقر سازمان ملل متحد در ژنو جمع می شوند و حق پایمال شده شان را طلب می کنند. آیا در این چهره ها اثری از یأس یا تزلزل میبینید؟ اینها رزمندگان سر سخت و استوار مبارزه نا متقارن در همه جبهه ها هستند. اگر فردا همین امکان تظاهرات را هم از آنها بگیرند، حتما راه دیگری برای ادامه مبارزه خواهند یافت یا اختراع خواهند کرد، ولی میدان را خالی نخواهند گذاشت.

هیولا رفتنی است

1391-01-05T20:47:12Z

پرویز صیاد برای سال 1391 نیت میکند

وزارت خارجه آمریکا و کوبلرعلیه اشرف!!

1391-01-03T01:11:17Z

مصاحبه رادیو ایرآوا با کاظم موسوی، سخنگوی حزب سبزهای ایران برای اولین بار افشا می کند: اسناد ویکی لیکس: توطئه وزارت خارجه آمریکا و مارتین کوبلر علیه اشرف را افشا می کند و از مواضع جانبدارانه حزب سبزهای آلمان از رژیم ایران می گوید.

1390-12-29T14:28:41Z

برنامه ذره بین قسمت(2)با سرعت کم، یعنی 32 کیلو بیت در ثانیه ببینید:

1390-12-17T13:43:45Z

برنامه ذره بین قسمت(1)با سرعت کم، یعنی 32 کیلو بیت در ثانیه ببینید:

1390-12-17T13:43:45Z

منوچهرهزارخانی-چقدر«خنده دار»؟

1390-12-05T17:33:20Z

برای تعیین تروریست بودن یا نبودن سازمان مجاهدین, به رغم احکام قاطع دادگاههای اروپایی و آمریکایی در این مورد, کمتر خنده دار است, همان قدر خنده دار است یا بیشتر خنده دار است. شک نباید کرد که انجام این رفراندم برای بشار اسد دستاویزی است برای تظاهر به اصلاح طلبی در انظار خارجیان و همزمان تشدید سرکوب خونین قیام کنندگان سوری با کمک مالی, تسلیحاتی و عملی رژیم ایران.... و لابد تایید وتشویق دولت روسیه. اما « خنده دار» خواندن مقدمه چینی برای فاجعه آفرینی ( یا شاید بهتر باشد بگویم به اوج رساندن فاجعه یی که به روند روزمره زندگی مردم سوریه بدل شده). حکایت از طنّازی خاصی می کند که به « امپراتوری » ها تعلق دارد. تاریخ دانان گفته ا ند که در امپراتوری روم در عهد باستان هم نرون محض خنده و برای انبساط خاطر از تماشای شعله ها, شهر رم را به آتش کشید. حالا هم که به لطف خلف وعدهٴ امپراتوری پُست مدرن و بخصوص تلاشهای فراوان نمایندهٴ ویژه اش , آقای « تسهیل کننده» ( قدیمی ها می گفتند مُسهل) وضع اشرف و ساکنانش ممکن است به سوی فاجعه پیش برود, لازم است بدانیم آیا این وضع هم اکنون به آستانه « خنده داری» رسیده یا از آن رد شده است؟ و اگر از آستانه گذشته و به طور رسمی خنده دار شده است, آیا باید اول به وضع خودمان بخندیم, بعد به رفراندم بشار اسد, یا بالعکس. باید یادمان باشد که جواب این سوالها را از آقای مسهل –که متاسفانه تا کنون چیزی جز یبوست مزمن امپراتوری را نمایندگی نکرده- طلب کنیم.

نامه شماری از روشنفکران و هنرمندان ایرانی خطاب به آقای بانکی مون

1390-11-28T18:13:16Z

عالیجناب بانکیمون، دبیر کل ملل متحد، هم چنان که اطلاع دارید، در اواخر سال گذشته (۲۰۱۱) توافق نامه یی بین نماینده ملل متحد و دولت عراق به امضا رسید که موضوعش انتقال داوطلبانه ساکنان اشرف به کمپ لیبرتی در نزدیکی بغداد بود. هر چند در گفتگوهای مربوط به این انتقال داوطلبانه، خود داوطلبان را شرکت ندادند، ولی ساکنان اشرف روایتی از آن را که آقای کوبلر به آنها عرضه کرده بود پذیرفتند و حتی برای نشان دادن حسن نیت خود در همکاری با هر راه حل مرضی الطرفین و مسالمت آمیز، با صرفنظر کردن از حق مسلم خود برای اقامت در مکانی که بمدت ۲۶ سال بطور قانونی در آن زیسته و بدست خود آنرا از یک بیابان بی آب و علف به یک شهر سرسبز و مدرن تبدیل کرده اند، اعلام کردند که نخستین گروه مرکب از ۴۰۰ تن از ساکنان به همراه اموال منقول و اتوموبیلهایشان آماده حرکت فوری به سوی کمپ لیبرتی هستند. از آن پس بود که دولت عراق ، زیر فشار شدید رژیم حاکم بر ایران ، کارشکنی در اجرای توافقنامه یی را که خود با نماینده ملل متحد امضا کرده بود، شروع کرد و تا کنون با ایجاد انواع ممانعت ها و محدودیت ها، در راه نقض تعهدش آن قدر پیش رفته که پروژه یی را که قرار بود انتقال پناهجویان از یک محل اسکان به محل دیگر باشد ، به یک برنامه انتقال اجباری مجرمانی که حق استفاده از اموال خود را ندارند به یک زندان تنگ ، فاقد وسایل زندگی روزمره و تحت مراقبت شدید پلیسی مجهز به انواع وسایل استراق سمعی و بصری تبدیل کرده است . در چنین شرایطی، عدم موضعگیری یونامی و کمیساریای عالی پناهندگان مایه نگرانی شدید ما امضاکنندگان زیر میباشد. این سکوت به مثابه تأیید نقض تعهدات توسط دولت عراق است و عدم موضعگیری صریح از سوی کمیساریای عالی پناهندگان به عنوان بالاترین مرجع بین المللی دفاع از حقوق پناهندگان در مقابل شرایط کنونی کمپ لیبرتی به معنای چراغ سبز برای به زندان فرستادن ساکنان اشرف و زمینه سازی برای کشتار بعدی آنهاست. با یادآوری اینکه در پشت تمامی این نقض تعهدات ، رژیم ایران با هدف سوزاندن راه حل مسالمت آمیز برای اشرف قرار دارد، ما از شما میخواهیم ضمن محکوم کردن قاطع نقض تعهدات توسط دولت عراق و جلوگیری از ادامه و پیشرفت آن، راه حل مسالمت آمیز را نجات دهید و ترتیبی بدهید که درخواستهای ساکنان اشرف برای حفاظت، امنیت و رفاه آنان تأمین شود و ملل متحد پس از کسب اطمینان از تضمینها ی لازم، آنها را اعلام کند. ما از شما می خواهیم. اجازه ندهید از ارگانهای درگیر ملل متحد در انتقال مسالمت آمیز پناهجویان، برای تأیید ضمنی یک فاجعه انسانی سوء استفاده شود. اسامی و امضاء ـ آندرانیک آساطوریان : آهنگساز و رهبر ارکستر و نوازنده پیانو ـ فاروق امیری : شاعر و پیانیست ـ آبتین آینه : شاعر ـ فرامرز اسماعیلی : نوازنده ـ محمدرضا اولیا: مجسمه ساز ـ امیر آرام : خواننده ـ جواد اسدیان : شاعر و نویسنده ـ عبدالکریم اعظمی : مهندس معمار ـ طراح و نقاش ـ داریوش ایلداری : نقاش و خطاط ـ هنگامه افشار : بازیگر تأتر ـ نویسنده ـ برنامه ساز تلویزیون ـ شاپور باستان سیر : آهنگساز و رهبر ارکستر و نوازنده پیانو ـ احمد باطبی : فعال حقوق بشر ـ خسرو باقرپور : شاعر و نویسنده ـ مرتضی برجسته : خواننده ـ شهرام بروخیم : بازیگر سینما و تأتر ـ نویسنده و کارگردان ـ جمشید پیمان : شاعر و نویسنده ـ صدرالدین تام: فیلمساز ـ هادی خرسندی : طنزپرداز ـ نادر خوشدل : نویسنده و نمایشگر تئاتر ـ اسماعیل خویی : شاعر و نویسنده ـ شهریار دادور : شاعر و ترانه سرا ـ جواد دادستان : هنرمند سینماگر ـ حسن داعی: نویسنده و پژوهشگر ـ رضا دقتی : عکاس ـ مهدی ذکایی: نویسنده ، ـ بهرام رحمانی : نویسنده ـ کیوان رفیعی : فعال حقوق بشر ـ مهتاب رهبران: هنرپیشه تئاتر و سینما ـ زاون : روزنامه نگار و برنامه ساز تلویزیون ـ فریدون ژورک : نویسنده ـ کارگردان ـ گیسو شاکری : آوازه خوان ـ شاعر و نویسنده و پژوهشگر ـ خسرو شهریاری : کارگردان ـ نمایشنامه نویس و پژوهشگر ـ محمد شمس : آهنگساز و رهبر ارکستر و نوازنده پیانو ـ حمیدرضا طاهرزاده : آهنگساز و موسیقیدان ـ بهرام عالیوندی : نقاش مدرن و صاحب سبک ـ میرزا آقا عسگری : شاعر ـ هوشمند عقیلی : آوازه خوان ،استاد و مدرس موسیقی سنتی و آواز ـ ناصر غفرانی فر : کارگردان تئاتر ـ پرویز غیاثیان : آهنگساز و برنامه ساز تلویزیون ـ بهراد فردی: برنامه ساز تلویزیون ـ فرهنگ فرهی : نویسنده محقق در تاریخ و ادبیات و برنامه ساز تلویزیون ـ حسین فرشید: طنزنویس ـ فـرشید فرشیدزاده : فیلمساز ـ حسین فرجی : مفسر سیاسی و برنامه ساز تلویزیون ـ علی فلاحی: خوش نویس و نقاش ـ علی فیاض: نویسنده ـ پرویز قاضی سعید: نویسنده و مقاله نویس مطبوعات ـ منصور قدرخواه : کارگردان و نویسنده ـ محمد قربانی : نقاش ـ کریم قصیم : نویسنده و فعال محیط زیست ـ پرویز کاردان: بازیگر تئاتر،سینما و تلویزیون ـ کیوان کابلی : فعال حقوق بشر، ـ زیبا کرباسی : شاعر ـ رحیم کریمی : عکاس و فیلمساز ـ رحمان کریمی : شاعر و نویسنده ـ حجت کسرائیان: نقاش ـ فریده گل دره: خواننده ـ وزیر محمدی : فیلمبردار ـ مرجان : بازیگر سینما و خواننده ـ حسین مهینی : سینماگر ـ بهرام مشیری: نویسنده ـ محقق ـ برنامه ساز تلویزیون ـ عبدالعلی معصومی : محقق و نویسنده ـ سیروس ملکوتی : موسیقیدان و فعال سیاسی ـ ناهید نعیمی : هنرپیشه تئاتر و خواننده ـ اسماعیل نوری علا: شاعر و نویسنده ـ منوچهر هزارخانی : نویسنده و مترجم ـ ناهید همت آبادی : خواننده اپرا و نویسنده ـ آریانه یاوری : شاعر و نویسنده

منوچهر هزارخانی- نظر خواهی به سبک وی ـ اْ ـ ای و بی بی سی

1390-11-22T00:17:41Z

نامشان فاش شود، به شبکه تلویزیونی ان بی سی گفته اند که ترور دانشمندان ایرانی با حمایت و طراحی موساد و توسط سازمان مجاهدین خلق اجرا می شود، یکی از آنها گفته تمام پیش فرضهای قبلی درباره نقش این سازمان در ترورها درست است . کلیه مقاماتی که با ان بی سی صحبت کرده اند، نقش آمریکا را نفی کرده اند. مقام های انتظامی آمریکایی به ان بی سی گفته اند که سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۹۹۴ با رمزی یوسف، طراح بمب گذاری سال ۹۴ برجهای مرکز تجارت جهانی ائتلافی تشکیل داده اند و در ژوئن همان سال رمزی یوسف یک بمب ۵ کیلویی در اختیار سازمان مجاهدین قرار داده و آنها این بمب را در حرم امام رضا منفجر کرده اند… خبر نقل شده توسط آن بنگاه هم از این مفصل تر است و هم خنده دارتر. اما برای این که مضحک بودنش جدی بودن این ”نظرخواهی” را تحت الشعاع قرار ندهد، به ذکر نکات عمده اش بسنده کردم. حالا ، شما فکر می کنید چرا آمریکاییها این ”خبر” را بیرون داده اند : ۱ ـ برای این که به آن عده از شخصیتهای مشهور ولی غیر دولتی آمریکایی که برای دفاع از حقوق اشرفیها در همه کنفرانسهای بین المللی در کنار مجاهدین هستند و بر مسئولیت دولت خودشان در این ماجرا انگشت میگذارند ، بفهمانند که هیأت حاکمه از رفتار آنها ناراضی است ، زیرا بیم آن می رود که در صورت ادامه این رفتار و آن سخنرانی های آتشین ، موضوع سازمان مجاهدین و قرارگاه اشرف به یک مسأله انتخاباتی آمریکا مبدل شود. ۲ ـ برای این که به مجاهدین اخطار کنند که باید آشی را که مالکی و کوبلر برایشان پخته اند، تا ته سر بکشند ، چون چنین است خواست ارباب بی مروت دنیا . ۳ ـ به ساندیس خوران آمریکایی تبار و ایرانی تبارشان ، برای لجن مال کردن مجاهدین چراغ سبز نشان بدهند. ۴ ـ همه اینها با هم بعد هم بگویند به نظر شما چرا آن بنگاه سخن پراکنی ”سرخط خبرهایش را با این خبر” شروع کرد: ۱ ـ برای این که در آستانه سالروز انقلاب شکوهمند اسلامی ، خطبه اول نماز جمعه را قبل از آخوندها بخواند ۲ ـ برای این که انتقادات آبکی اش را به حکومت آخوندها از بابت مزاحمتهایی که برای خانواده کارمندان آن بنگاه در ایران ایجاد کرده اند، با تهمت زدن به مجاهدین ”بالانس” کند. ۳ ـ برای تحکیم وحدت حوزه و بنگاه ، که از زمانهای گذشته به رغم تمام فراز و نشیبها ادامه داشته و در عصر سلطنت آخوندی هم اساسا مجاهدین پرداخت کننده بهای این همزیستی بوده اند. ۴ ـ هیچ کدام . فقط برای پاسخگویی به مسئولیت اطلاع رسانی ؛ برای این که خبر مهم ، درست ، موثق و از صافی رد شده ، که از ترس تروریستها کسی جرات پخش آن را ندارد ، به اطلاع مردم دنیا برسد.

Inside a brutal regime

1390-11-09T22:58:50Z

Iranian Nightmare. In 1981, Abdi Hezarkhani was imprisoned and tortured in Tehran. A Canadian citizen for 20 years, he has some words of warning for the West. By JACK TODD, Special to The Gazette

اعلان خطر درباره فاجعه زیست محیطی هسته ای در ایران

1390-10-09T10:22:36Z

دکتر کاظم موسوی سخنگوی حزب سبزهای ایران درباره نشت رادیو اکتیو در مراکز نظامی و هسته ای رژیم ایران هشدار میدهد و عواقب دهشتناک زیست محیطی آنرا تشریح میکند

گروگان جدید رسید، جنس جور شد

1390-10-09T01:53:03Z

رژیم ایران که هنگام سفر احمدی نژاد به نیویورک دو کوهنورد آمریکائی را آزاد کرد، با دستگیری یک طعمه جدید، جنس خود را دوباره جور کرده تا دستش برای باجگیری از آمریکا بازتر شود