به هر حال توسعه پايدار در كشوري نظير ايران بيمعناست، اين عبارت نيازمند نگرشي سيستممحور است و نه فردمحور. فرايندي است كه تصميمگيران را ياري ميدهد تا بهترين و عاقلانهترين تصميم را براي حفظ منافع ملي اتخاذ كنند. اما در سرزمينهايي كه «دانايِ كل» راويِ تماميِ داستان است، يك تنه تصميم ميگيرد و براي به كرسي نشاندن آن تصميم هر نظريه كارشناسي تاييد شدهاي را به گوشهاي وامينهد، توسعه پايدار در حد شوخي كممايه است براي دلخوشي دوستداران محيطزيست و البته اقتصاد
           |