گزارش يك دانشجوي خوابگاه كوي دانشگاه تهران از وقايع روزهاي گذشته

غروب سه شنبه 20/3/1382 در يك اقدام كاملا صنفي، بچه هاي خوابگاه از گرفتن غذا خودداري كردند. اين حركت در اعتراض به خصوصي شدن خوابگاها انجام گرفت و پيشنهاد انجام آن از سوي شوراي صنفي مطرح شده بود.

اما ماجرا به همان عمل صنفي ختم نشد و در همان شب تعدادي از دانشجويان بيرون از محوطه خوابگاه تظاهرات كردند و خبر اين تظاهرات به سرعت در بخشهاي خبري جمهوري اسلامي و برخي كشورهاي ديگر پخش شد. شايد به گمان مردم و ناظران اين حركت آغاز ماجرا بود اما حقيقت چيزي غير از اين بود.

در روزهاي آغازين ارديبهشت ماه پيشنام يكي از دانشكده ها از طرحي خبر داد كه قصد برپايي ناآرامي در دانشگاه را دارد. وي همچنين از دانشجويان خواست در اغتشاشات شركت نكنند و خود را دور از ماجرا نگه دارند.

اين نصيحت در ظاهر دلسوزانه حرفهاي زيادي را در بطن خود نهفته داشت. خبر برپايي اين آشوب را نيروهاي اطلاعاتي به گوش اين خطيب نرسانده بودند بلكه طرح آن از سوي كساني كه هميشه در صدد خدشه دار كردن جنبش دانشجويي هستند ريخته شد بود. بر اين حرف شواهد فراواني هست. شواهدي كه همه دانشجويان هم شاهد آن بودند.

اول از همه اينكه نيروهاي انتظامي در طول اين چند روز ناآرامي حتي يكبار هم عملي مبني بر كاستن از تشنجات انجام ندادند. دوم اينكه نيروهاي انتظامي در طول اين مدت تنها وظيفه دفاع از لباس شخصي ها را بر عهده داشتند. شبي كه انصار در اقدامي وحشيانه كه آدم را به ياد حمله مغولها مي انداخت به خوابگاه پسران حمله كردند، نيروي انتظامي نه تنها با آنها برخوردي نكرد بلكه خود با بستن در ورودي به روي دانشجويان مانع خروج آنان از خوابگاه شد. همچنين شبي كه انصار قصد ورود به خوابگاه دختران را داشت، نيروي حاضر در خوابگاه به تماشاچيان بي خاصيت تبديل شدند. اگر راست نيست كه اين نيروها (انصار) همان گروه فداييان رهبر هستند پس چرا نيروي انتظامي توان برخورد با آنها را ندارد؟ و با آنكه دستور بازداشت اكثر سردسته هاي آنها صادر شده است، تا بحال هيچ برخوردي با آنها صورت نگرفته است؟

وقيحانه تر عملي بود كه قرار بود از سوي انصار صورت گرفته و حساب آن به پاي دانشجويان نوشته شود، طرح حمله به خوابگاه دانشجويان دختر بود. در همان شب مسئول خوابگاه به دانشجويان دختر گفته بود كه با مانتو و شلوار بخوابند و تا حد امكان در فضاي خوابگاه حضور داشته باشند تا در صورت حمله راحت تر فرار كنند و نيز قرار بود در عقبي خوابگاه كه به بزرگراه چمران باز مي شود در صورت حمله به روي دانشجويان گشوده شود اما شب آتش تمام فضاي بيروني خوابگاه را محاصره كرد. قرار بود اين حمله قبيحانه به پاي دانشجويان پسر گذاشته شود و بدين وسيله با تحريك احساسات مردم اجازه سركوب به انصار داده شود هر چند با هشياري دانشجويان و حضور آنان در مقابل در ورودي اين طرح ناتمام ماند.

و اينكه در آستانه 18 تير همه منتظر وجود حادثه هستند. اما با كنسل شدن امتحانات و خروج دانشجويان از خوابگاه احتمال اينكه 18 تير حركت گسترده اي از سوي دانشجويان به وقوع بپيوندد كم است كمااينكه مردم هم اين روزها با ترس تنها شاهدان خاموش اين ماجرا هستند.

27 خرداد 1382