ضميمه برنامه حزب در مورد” ضرورت تاْمين حداقل نياز مالي شهروندان”
مصوبه شوراي عالي حزب سبزهاي ايران

در ضرورت تاْمين حداقل نياز مالي شهروندان

تا‎ْمين حداقل نياز مالي هر شهروند ايراني در موقعيتهاي اظطراري از قبيل بيكاري، بي درآمدي و يا بيكسي توسط دولت، ضرورتي است كه برآورده شدن آن وجود انسان واقعي را در جامعه معني مي دهد و در عين حال پاسخي منطقي و زيربنايي به ناهنجاري هاي اجتماعي است.

برآورده شدن اين نياز حداقل، برنامه اي متفاوت با حقوق بيكاري يا بيمه بيكاري است كه توسط دولت يا صاحبان مشاغل و يا شركتهاي بيمه پرداخت مي شود.

اكثريت مردم ايران عليرغم برخورداري كشور از منابع غني طبيعي مانند نفت، گاز و سنگهاي گوناگون معدني، هرگز در رفاه بسر نبرده اند. تاريخ ايران در دورانهاي مختلف گواهي مي دهد كه مردم متناسب با موقعيت تاريخي ويژه با فقر و نگراني در مورد غذا، سرپناه و آينده فرزندان خود دست بگريبان بوده اند و اين نگراني عامل بوجود آمدن بسياري از معضلات اجتماعي از قبيل قتل، جنايت، دزدي، گسترش اعتياد، كوچ روستائيان به شهرهاي بزرگ و .... بوده است. در مدت بيست و دو سال گذشته كه رژيم جمهوري اسلامي قدرت سياسي را در كشور قبضه كرده است، اين مشكلات اجتماعي با ضريب صدها برابر نسبت به دوره هاي پيش از خود شدت يافته است و اكنون قتل، تن فروشي، دزدي، استعمال مواد مخدر در كنار فقر و گرسنگي خانواده هاي محروم،‌ در جامعه بيداد مي كند.

ايران از كشورهايي است كه در آن اغلب اگر نان آور خانواده دچار آسيب بدني شود و يا بدلايلي نتواند به كار روزانه خود ادامه دهد، خود او باتفاق خانواده بايد با برآورده شدن حداقلهاي زندگي خداحافظي كنند. ايران كشوري است كه اگركشاورزان جزء در يك فصل خشكسالي، حاصلي از كشت خود بدست نياورند، بايد زمين را فروخته يا رها كرده و راهي حاشيه شهرهاي بزرگ شوند تا لقمه ناني را با جان كندن بدست آورند. در ايران هنرمندان، نويسندگان، نقاشان و يا شاعران با استعداد كه پشتوانه مالي ندارند، بايد از هنرشان گذشته و آن را رها كرده و بدنبال لقمه ناني بروند.

تاريخ چند هزار ساله زندگي گروهي و اجتماعي انسانها در ايران هنوز نتوانسته سيستمي را بوجود آورد كه در آن افراد جامعه نگران گرسنگي و سرپناه نباشند. اين جامعه عليرغم توانايي حمايت از شهروندان خود، تاكنون نتوانسته است به حداقلهايي دست يابد كه در آن ديگر انسان از وحشت فقر و بي خانماني بر خود نلرزد.

حزب سبزهاي ايران پرداخت حداقل حقوق مالي ماهيانه به افراد يا خانواده هايي كه جوابگوي مسكن و حداقل خورد و خوراك نيستند را توسط دولت ضروري مي داند و معتقد است كه از اين طريق بسياري از معضلات اجتماعي نيز قابل حل مي باشد. در صورت تاْمين اوليه ترين نيازهاي شهرونداني كه از حداقل درآمد ماهيانه براي تاْمين سرپناه و خورد و خوراك به هر دليلي محرومند، بسياري از ريشه هاي مشكلات اجتماعي از قبيل دزدي، جرايم مختلف، خريد و فروش مواد مخدر و فحشاء و .... از بين رفته، شرايط براي تحقق و آغاز ساخته شدن جامعه اي كه در آن انسان سزاوار زيستن است، مهيا مي شود. از اين طريق خانواده اي كه پس انداز بسيار ندارند و تنها نان آور خانواده بيكار مي شود، در هراس گرسنگي و بي خانماني از هم نمي پاشد. از اين طريق مادر بزرگ يا پدربزرگي كه در انتهاي عمر خود همسر خود را از دست داده، مجبور نيست كه سربار ديگران شود. از اين طريق افرادي كه مي خواهند و مي توانند در علم و هنر پيشرفت كنند، مجبور نخواهند بود از ترس مسكن و غذا، آرزوهاي خود را بر باد رفته ببينند.

از اين طريق روستائيان و به طور كل هر فردي كه در هر منطقه اي در گوشه و كنار ايران زندگي مي كند، احتياجي به كوچ نمي بيند. حتي رفع نگراني هاي معيشتي و زيستي ممكن است روند كوچ را از شهرهاي بزرگ به شهرهاي كوچك تر ميسر سازد.

همچنين دريافت حداقل نياز ماهيانه متناسب با اقتصاد كل كشور، به رونق كسب و كار خرده كسبه كمك مي كند. گردش پول در دست مردم ولو به ميزان اندك، خود نوعي از رونق اقتصادي را در جامعه به ارمغان مي آورد.

طرح كاركردي اين سيستم را مي توان با اين مثال مشخص نمود: دولت بايد با توجه به تورم و سطح و هزينه زندگي در هر دوره مبلغي را به عنوان حداقل براي هر فرد و يا خانواده مشخص كند. بعنوان مثال در حال حاضر اگرلازمه زندگي كردن به مفهوم داشتن سرپناه و حداقل خورد و خوراك در هر نقطه اي از ايران بطور متوسط داشتن 75000 تومان در ماه باشد، و يك فرد و يا يك خانواده درآمد 60000 تومان در ماه دارد، دولت بايد كسري درآمد يعني 15000 تومان رابه فرد و يا خانواده مورد نظر بپردازد و اگر خانواده اي بطور كل درآمدش قطع شود، مي تواند كل 75000 تومان را از دولت دريافت كند. لازم به ذكر است كه مبلغ مورد استفاره در اين مطلب صرفاْ بعنوان مثال ذكر شده است و تعيين آن مستلزم بررسي دقيق و همه جانبه از مخارج و هزينه هاي زندگي در شرايط مشخص است. همچنين مبلغ مورد نظر حداقل پولي است كه يك خانواده  و يا يك فرد مي تواند اساسي ترين و ابتدايي ترين نيازهاي خود را در طول ماه برآورده كند، بطوري كه افراد در صورت توانايي و براي زندگي بهتر، بدان بسنده نكنند.

طرح دريافت حداقل نياز ماهيانه به شهروندان طرحي خيالي و رؤيايي نيست. كشور ايران با داشتن منابع طبيعي حتي در همين اقتصاد نابود شده مي تواند از طريق سيستمي سالم اين طرح را در اولويت برنامه هاي خود قرار دهد. البته پرواضح است كه رژيم كنوني حاكم بر ايران به هيچ وجه نمي تواند پاسخگوي نيازهاي اوليه انساني باشد زيرا كه ريشه اصلي فساد و رشوه و دزدي و ... در حال حاضر از وجود و حاكميت همين ديكتاتوري مذهبي ناشي مي شود.

حزب سبزهاي ايران 20 آبان 1379

 
 

ضميمه برنامه حزب در مورد” ضرورت تاْمين حداقل نياز مالي شهروندان”
مصوبه شوراي عالي حزب سبزهاي ايران