دو شعر از ن. شقايق

به بچه هاي خياباني

به بجه هاي غم

به بچه هاي زاري

بچه هاي امروز

طفلکاني بي پناه

امانتهايي به امواج سپرده شده

در مسير ناآرام و خروشان روزهايي سياه

و شبهايي سرد

معصوماني در منجلاب زندگي

در مردابي اسير

روي به آسمان

با دستاني به دعا بلند

و صدايي خفه در گلو

گويي خدايي نيست که بشنود

يا دردشان را ببيند

و ما مجسمه هايي بي احساس و شرم

سلامشان را هم پاسخ نمي گوييم.

 

 

بهار در راه است

فرزندان سرزمين خورشيد

فرزندان بهار

فرزندان من

فرزندان تو

به کودکانم بگوييد بهار مي آيد

به کودکانم بگوييد ديگر اشکي نريزند

ديگر در خيابانها نخوابند

به کودکانم بگوييد

ديگر از گرسنگي نگريند

بهار در راه است

به فرزندانم بگوييد

بهار در راه است.